Sights Around Sanaa (Dar al Hajar)

Built upon an enormous rock, Dar al Hajar (the Rock Palace) in Wadi Dhahr is one of the sights in Yemen. It consists of five floors with lots of bigger and smaller staircases all ending up at the same place but giving you a feeling of desorientation, lots of rooms with superb views of the green wadi, and some balconies, of which one has a very, very deep well – unfortunately it's dry now. The 'dar' was one of Imam Yahya's. It was built in the 1930s as his summer residence. The best time to visit is on a Friday morning when you are likely to encounter groups of men involved in the bara', a sort of traditional dance accompanied by drums, outside.

In the picture on the right you can see a 'fridge' of which there are a few in the palace. The wind would cool water through little holes in the wall.

Eid Mubarak!

Leven Tussen Twee Culturen (in het NLs)

"Als twee mensen uit verschillende culturen met elkaar trouwen neemt ieder een hoop culturele baggage mee" zegt Um Abdul-Rahman, een 29-jarige Nederlandse die acht jaar geleden trouwde met een Jemeniet. "Beide partners moeten zich daarom open opstellen en zich aanpassen aan elkaar." Um Abdul-Rahman ('Um' betekent 'moeder van') was stewardess toen ze zich tien jaar geleden tot de Islam bekeerde. Ze verliet haar werk voor haar nieuwe godsdienst en begon een HBO-opleiding. Twee jaar later ontmoette ze haar huidige man. Helaas mag hij steeds maar enkele maanden op een visum in Nederland verblijven, zodat Um Abdul-Rahman de helft van de tijd gedwongen als alleenstaande moeder doorbrengt met haar twee zoontjes van zes en zeven. "Dat is best zwaar" zegt ze. "Je bouwt samen iets op gedurende enkele maanden, en dan moet je weer afscheid nemen. Zonder dat je weet wanneer je elkaar weer zult zien. Bovendien mist mijn man een hoop van de ontwikkeling van zijn kinderen."
 Deze Ramadhan, de vasten-maand, brengt de familie door in Jemen bij Um Abdul-Rahman's schoonfamilie. "Ik word altijd zeer hartelijk ontvangen en geniet van mijn verblijf, maar of ik hier zou willen wonen? Dat weet ik niet." "De vrouwen zitten vnl. thuis terwijl ik er graag op uit ga en dingen wil zien en doen. In Nederland pak ik dan gewoon mijn auto, maar hier is de sociale controle groter en kan dat niet zomaar. Ik ben een ondernemende vrouw, heb altijd gewerkt en gestudeerd, dus dat is dan altijd weer even wennen." De kinderen daarentegen hebben in Jemen juist meer vrijheid dan in hun moederland. Ze kunnen vrijelijk de straat op en met buurtkinderen spelen. De oudste zou hier het liefst blijven. "Ik ben Jemeniet" verkondigt hij. "Wat ik goed vind in Jemen is dat kinderen al snel betrokken worden bij het volwassen leven. Ze helpen op het land, in de keuken, gaan naar de winkel, de moskee. Daar krijgen ze een zelfverzekerd gevoel van. Ook worden kinderen meer zichzelf gelaten. Drukke kinderen krijgen geen 'ADHD-stempel' opgedrukt maar gaan gewoon lekker voetballen om hun energie kwijt te kunnen." Um Abdul-Rahman ondervindt enige uitdaging waar het gaat om het Islamitisch opvoeden van haar kinderen in Nederland. "Je hoort bijvoorbeeld de oproep tot gebed niet dus moet moeite doen de kinderen voor het gebed te interesseren. Hier gaat iedereen naar de moskee en is bidden normaal waardoor het voor de kinderen ook iets vanzelfsprekends is."
 Zelf is Um Abdul-Rahman, met een Nederlandse moeder en Arubaanse vader, ook opgegroeid tussen twee culturen en kent dus de moeilijkheden die haar kinderen daarvan ondervinden. "Mijn ouders probeerden mij echt een Nederlandse opvoeding te geven. Mijn vader praatte bijvoorbeeld nooit Papiaments met mij. Zelf doe ik het een beetje anders. Mijn man praat Arabisch met onze jongens (al kent hij goed Nederlands), en ze gaan naar een multi-culturele school waar ze zich zichzelf kunnen voelen. Maar ik laat het aan henzelf over waar ze zich later willen vestigen."
 Zij bezoekt Jemen elke twee jaar en elke keer dat ze naar Jemen komt krijgt ze een kleine cultuurshock. Wanneer ze dan weer in Nederland komt, is die cultuurshock nog sterker. "Wat het eerste opvalt is de kleding van vrouwen in Nederland" zegt ze lachend. "Toen ik net Moslim was bedekte ik mijn gezicht. Maar mensen staren je aan, schelden je uit, je wordt niet serieus genomen. Nu draag ik een hoofddoek en een lange zwarte jas. Mensen kijken nog steeds, je wordt nog steeds bestempeld als buitenlander, maar je wordt in ieder geval niet lastig gevallen. Al wordt je bij sollicitaties wel vaak afgewezen met deze kleding." In Jemen bedekt zij haar gezicht wel weer. "Hier is het cultureel, de niqab is bijna een mode-item. Hier val je juist op als je 'm niet draagt" legt ze uit. "Al heb ik mijn hele leven in Nederland gewoond, ik voel mijzelf Moslim en wereldburger. Ik zie mijzelf niet oud worden in Nederland maar hoop een plek te vinden met rust in mijn hart. Dat kan in Jemen zijn, maar ook ergens anders."